Gosie Vervloessem

Gosie vervloessem, aka The Sick Detective, gidst je door the botanological map of the magical pentagon om haar intieme relatie met enkele bijzondere planten in Brussel te verkennen. De tuin van Eden, de horrortuin wordt omgeploegd, een landschap van emoties komt aan de oppervlakte en onthult de ware aard van de moerasstad.

DE GRUWEL TUIN — voor kinderen die zich vervelen in de biologieles.

Als ik naar een boom kijk, zie ik het sap stromen in de stam, voel ik de fotosynthese in de blaadjes. Ik droom over het geheime leven van planten. Ik wil een plant zijn, maar ik ben ook een beetje bang om mij te verliezen en niet meer terug te kunnen komen naar mijn mens-vorm. Daarom wil ik jullie uitnodigen om samen een mysterieuze reis te maken, diep in de plant en diep in onszelf. Hoe kunnen we plant-mens-monsters worden ? Wist je dat wij, planten en mensen en dieren, heeeel heeeeel lang geleden allemaal één grote gezellige familie waren?

Hoe boek ik een plekje?

De workshop is gratis en zal doorgaan bij OUT OF SIGHT op zaterdag 19 juni, vanaf 15u tot en met 17u. Er is plaats voor 15 kinderen, die tussen de leeftijd van 7 en 11 jaar zijn. Reserveer een plekje voor je kind door ons te mailen naar press@out-of-sight.be met de gegevens van je kind en je contactinformatie.

OUT OF SIGHT
Dokter van de Perrelei 51
2140 Antwerp, BE
www.out-of-sight.be

In mei 2020 begonnen The Toxic Detective en The Guardian of Nature aan hun eerste zaak onder de naam ‘Forensic Plant Lab’. Het lab onderzoekt misdaden waarbij meer-dan-mensen betrokken zijn.

CASE ZERO – De Liereman

In de nacht van 23 mei werden 117 eikenbomen in Landschap De Liereman in Oud-Turnhout (België) door (een) onbekende persoon (personen) omgezaagd. De politie omschreef het als een misdrijf tegen de openbare orde (?). Het onderzoek wordt voortgezet tot de dader is gepakt. Status van het onderzoek: GEKLASSIFICEERD.

‘De Liereman’ of ‘de gruwelijke bomenmoordmysterie’ zaak verzamelt de belangen van The Toxic Detective en The Guardian of Nature. Het is een speeltuin voor collectieve experimenten. Het onderzoek is niet gericht op het vinden van de dader, maar op het verkennen van de samenwerking en het vormgeven van de persona van de twee onderzoekers door het creëren van instrumenten die de dominante opvattingen over de kaders van misdaden waarbij meer-dan-mensen betrokken zijn, uitdagen.

Over de Forensische Onderzoekers

The Toxic Detective is een onderzoeker in osmose, besmet, geïnjecteerd en zich er volledig van bewust dat toxiciteit noodzakelijk is om te overleven. Ze is een verzameling van verschillende entiteiten, die de classificatie te boven gaat, ze is monsterlijk. Ze wordt gezien als ziek en gek, maar tegelijkertijd versterkt de verstrengeling van haar lichaam en het landschap waar ze doorheen beweegt haar begrip van de wereld. Dat maakt haar tot een topdetective voor deze veranderende tijden. Ze is op haar best als ze de allianties in de assemblages die ze belichaamt loslaat en de vrije loop laat. Ze injecteert, infecteert, besmet. Ze rekent af met haar monsters en navigeert door de chaos.

The Guardian of nature *_*Lucyōkaimononokeshewolf*_*,  zij/hen zijn een rivier, een mens, een wolf . Zij/hen is een onderzoeker in verwantschap, metamorfose en belichaming met het andere. Zij/hen probeert haar/hun animistische zelf uit te drukken om meerdere vormen van taal te ontdekken tussen de vele naturen die verstrengeld zijn tussen mens en meer-dan-mens. Zij/hen pleit voor de erkenning van anders-dan-mensen als juridische entiteiten en ecocide als een misdaad. Zij richten zich op herstellende gerechtigheid en rituelen van empathie, verzoening en herstel. Hun opsporingsmethoden gaan verder dan menselijke taal, door het beoefenen van diep luisteren, heidense rituelen, inheemse kosmologieën, systemische constellaties en holisme in de wetenschap.

Detective Agency of Monsters is een detectivebureau dat onderzoekt hoe het horrorgenre, de monsters – die onvermijdelijk tot dit genre behoren – en het karakter van de zieke detective ons kunnen helpen een wereld te begrijpen die steeds ondenkbaarder wordt.

Het onderwerp van het onderzoek richt zich op het ‘antropocene’. Het is een assemblage van monsters en hoe die zich door onze steden bewegen. Hoe kruipen ze door ons dagelijks leven? Hoe dringen ze ons lichaam binnen? Het Detective Agency of Monsters bestudeert de smerige intimiteit tussen ons als doordringende wezens, verstrikt in een politieke en materiële wereld en onze omgeving. De detective bestudeert de monsters van binnen en van buiten. Ze bestudeert het overspoeld worden, het meedoen, het zich overgeven aan, het wezen… het monster.

Detective Agency of Monsters is een open atelier.

Tijdens het bakproces krijgt deeg zijn definitieve vorm in de oven en wordt het brood. In de voorstelling The stomach, the cave and the oven, fortunetelling from the guts wordt de maag beschouwd als een kachel waarin de held zijn definitieve vorm krijgt. Aan de mond van de grotten klinken diepe stemmen in onuitsprekelijke taal.

Maar wat gebeurt er in de oven in tijden waarin de wereld ondenkbaar, minder grijpbaar en minder afgebakend wordt en de held geen duidelijke weg meer naar buiten heeft? Wat gebeurt er als we verdwaald raken in ons eigen spijsverteringskanaal? Wat is de status van deeg en de betekenis van bakken in ondenkbare tijden? Wat vertellen de facturen bij de ingang van de grot ons?

Deep Space Navigation is een workshop en een poster waarin Gosie zich de vraag stelt of het spijsverteringstel niet te eenvoudig is om complexe zaken te verteren. Zou het niet beter zijn om te streven naar een collaboratie in vertering? Met die vraag klopte Gosie aan bij een bioloog. De poster is het zowel het resultaat van een workshop als de ontmoeting met de bioloog. De workshop zet het publiek aan om op een praktische manier over deze vraag na te denken. Zouden we door een gezamenlijke spijsvertering de planeet beter begrijpen en verbeelden?

A Matter of Animated Mountain is een samenwerking tussen Gosie Vervloessem en Frances Adair McKenzie. Beiden kunstenaars vinden elkaar hun fascinatie voor de ingewanden van grote dieren. Dit project onderzoekt een olifant van binnenuit. Wat kunnen we leren van de buitenwereld door de binnenwereld te onderzoeken? In het format van een open studio, delen ze de resultaten van hun laatste onderzoek over spijsvertering en co-vertering met het publiek.

‘Recipes for Disaster’ is een mobiel marktkraam waarin de Domestic Science Club verschillende experimenten, resultaten van vorig onderzoek, performances, workshop, … toont in een poging om een subliem landschap te creëren in dialoog met de bezoeker. De onderliggende vraag van dit marktkraam/performance hoe het sublieme kan gecreëerd worden met behulp van keukeningrediënten. Natuurlijk is de recreatie van sublieme, natuurlijke fenomenen eerder een romantisch/nostalgische daad. Maar hoe verhoudt dit proces zich tot het werken met huistuin- en keukenexperimenten waarbij falen een bepalend element is? Waarbij fouten een fundamenteel punt in het proces is?

Gosie, de standhouder van dienst, nodigt het publiek uit om deze keukenwijsheden en andere verhalen te delen. Door het publiek te betrekken, groeit en hervormt het onderzoek zich continue. De recepten kunnen achteraf mee naar huis worden genomen, als uitnodiging voor het publiek om zelf te experimenteren.

In Recipes for Disaster: The Magazine & Tupperware Party stelt Gosie Vervloessem enkele essentiële vragen over onze drang naar classificatie en controle. Hoe gaan we om met de chaos in ons dagelijks leven? Hoe bevrijden we onszelf uit de quarantaine van onze eigen badkamer? Kunnen we ons een leven inbeelden dat rommelig en minder steriel is?

Vervloessem bundelt een aantal van haar kookrecepten in een Magazine en lanceert ze tijdens een heuse Tupperware Party, waarin vrouwen gewoonlijk samenkomen rond de keukentafel om demonstraties van blinkende plastic dozen bij te wonen. Terwijl iedereen proeft, kookt en feest, wordt het idee dat alles netjes opgeborgen en hygiënisch weggestopt kan worden, langzaam opengebroken.

Gosie Vervloessem: “Calamiteiten zijn een onderbreking van het dagelijks leven, het normale. Maar in wiens keuken staat ‘normaal’ gelijk aan een perfect gerezen mini-chocolademuffin? In mijn keuken lijkt ‘het normale’ eerder uitzondering. Er kookt altijd wel iets over. Er staat altijd wel iets aan te branden. Daarnaast is een keuken het toevluchtsoord bij uitstek voor vreemde, ongenode en dikwijls onzichtbare wezens, die het aanrecht, de oven, de spoelbak en ons brein in verrassende richtingen duwen. (Een keuken is een broeinest voor bacteriën en virussen: gemiddeld leven er zo’n 3,1 miljoen onzichtbare micro-organismen.) Je zou jezelf voor minder de vraag stellen: hoe veilig is mijn keuken? Sommigen onder ons smachten naar een cleane exit uit deze puinhoop. Een schoon huis biedt duidelijke grenzen en door meerdere keren per dag te douchen, ruiken, proeven, zien, voelen we allemaal hetzelfde. Door overdadig poetsen en schrobben krijgen we de indruk dat alles onder controle is. In tijden waarin we allemaal mindful gluten-, nachtschade- en lactosevrij eten, lijkt fysieke en psychologische reinheid de ultieme bevrediging. Tijdens mijn Tupperware Parties wil ik dit idee onderuithalen en ijveren voor een minder steriele kijk op het dagelijkse leven.”

Je vindt The Magazine hier online .

Onder de noemer ‘Domestic Science Club’ bootst Gosie Vervloessem al enige jaren natuurrampen na op huis-, tuin- en keukenschaal. Dat leidde tot ‘Recipes for Disaster’ een ongewone verzameling ongewone die onze hang naar controle en houvast op de korrel neemt. Op dit moment ontwikkelt Gosie “Greetings from Nagasaki”: een lecture performance over de Japanse Duizendknoop. Dit is een invasieve plantensoort die ook in onze contreien is terug te vinden. Het verhaal van deze plant opent voor Gosie de weg om aan het koken te slaan en tegelijk op een quasi-wetenschappelijke, poëtisch-absurde manier stil te staan bij het thema migratie.

Tijdens de OpenHuis van wpZimmer in juni 2017 experimenteerde Gosie voor het eerst ook met geluid, tijdens een geïmproviseerde live jam-versie van de performance. Ze sloeg daarvoor de handen in elkaar met niemand minder dan gitarist Elko Blijweert, bekend van bij Dead Man Ray, Kiss My Jazz, Rudy Trouvé Septet, Gruppo di Pawlowski, The Tones Zones en zijn eigen jazz combo Franco Saint de Bakker. Elko componeerde muziek bij meerdere voorstellingen van Ultima Vez. Hij is een begenadigd improvisator.

Hush Hush in the Bush is een verdere stap tot een video-installatie over Gosie Vervloessem’s onderzoek naar invasieve soorten.

Daarin vertelt ze over haar fascinatie voor haar favoriete invasieve soort, de Japanse duizendknoop. Tijdens haar onderzoek ontmoette ze boeiende mensen en bezocht ze fascinerende plekken. Die veranderden keer op keer haar kijk op deze hardnekkige exoot – maar ook haar visie op invasieve soorten in het algemeen. Wat wordt bestempeld als natuur en wat niet? De heftige reacties die de Japanse duizendknoop losweekt, roepen vragen op over categorisering, mobiliteit, migratie, kolonialisme, horror en de geheime kracht van planten.

The Horror Garden is een ‘investigative workshop’ over de relatie tussen mensen en planten en stelt een aantal belangrijke zaken in vraag. Behandelen mensen planten met genoeg respect? Voelen planten zich herkend en begrepen door mensen? Kan de relatie tussen mensen en planten de onbegrensde wederzijdse exploitatie overstijgen? Wat kunnen we leren over onszelf als we planten beschouwen als significant other en tot welke vormen van horror kan dit leiden ? Wat gebeurt er als planten zich uit de achtergrond van onze huiskamers losrukken ?

Bij het zoeken naar een antwoord op deze vragen doet Vervloessem beroep op een aantal horrorfilms waarin planten ons de stuipen op het lijf jagen. Soms vallen ze ons frontaal aan, maar dikwijls schuilt de horror in onheilspellend wuivende takken en ritselend struikgewas. Kolonisatie loopt als een rode draad doorheen de workshop: kolonisatie van territorium door mensen en planten, kolonisatie van organismen, lichamen en geesten, … Volgens Vervloessem zijn er drie locaties waar de menselijk-vegetale relatie tot een climax komt, d.w.z. waar de relatie tussen mens en plant een grimmige vorm aanneemt: het natuurreservaat, de plantage en de botanische tuin, plaatsen met een directe link naar een koloniaal verleden. Plaatsen, waarin de relatie tussen de mensen en planten strak afgelijnd lijkt. Althans zo lijkt het. Maar, is dat ook zo?

Ons hele universum is het resultaat van een kolossale explosie. En 15 miljard jaar later zindert die Big Bang nog na in onze oren, letterlijk, in de vorm van ‘Cosmic Background Radation’. Net zoals liedjes ons herinneren aan vervlogen tijden, maakt die nagalm ons nostalgisch. Stiekem maar hevig verlangen we naar die rauwe, onbeteugelde energie waarmee de Big Bang gepaard ging, die ramp der rampen waaruit alle leven is voortgekomen. Om deze nostalgie te verzachten zoeken we meer dan eens het gevaar op. Maar de kicks als die van benji-jumpen, bergbeklimmen of racen laat ons meestal onbevredigd achter.

Met Big Fat Failed Beginnings grijpen Gosie Vervloessem, Naomi Kerkhove en Wendy Van Wynsberghe deze nostalgie bij haar wortels. In hun experimenteel atelier broeden ze op de vraag hoe we tegemoet kunnen komen aan dat verlangen naar oerkracht wanneer de strijk, de was en een dozijn vergaderingen op ons liggen te wachten. Met huis-, tuin- en keukenmateriaal blenden, koken, pocheren, persen, mixen ze tsunami’s, vulkaanerupties, aardbevingen bij elkaar. Kortom, al het natuurgeweld van uw dromen, on demand! Ook voor veiligheidsadvies, nazorg en traumabegeleiding kan je bij hen terecht. Want hoe ontsnappen we aan de rampen die we zelf creëren?

Big Fat Failed Beginnings was reeds te zien op Belluard Festival (Fribourg) en Stormopkomst Festival (De Warande, Turnhout), en in De Pianofabriek (Brussel), wpZimmer (Antwerpen) en Vrijstaat-O. (Oostende).