Karl Van Welden

In de installatie Column vervolgt Karl Van Welden zijn verkenning van vulkanen en de gevolgen van de uitbarsting. Vulkanische activiteit produceert een verscheidenheid aan geluiden. Veel van deze geluiden liggen onder de frequentielimiet van het menselijke gehoor. Van Welden gebruikt de akoestiek van een vulkaan om een kolom van as te produceren. De kolom is gekoppeld aan een echte uitbarsting door een MIDI-compositie voor lage frequenties te maken ter ere van een specifieke uitbarsting. De eerste installatie, gemaakt voor de Sint-Michielskerk van het Sint-Jan Berchmanscollege Brussel, wordt Mt. Saint Helens 1980.

MARS II, the vinyl bevat de muziek die werd gecomponeerd voor MARS II, de performance. Karl Van Welden werkt in deze muzikale performance met de impact van een asregen op muziek, en op pianist Frederik Croene die speelt op een geautomatiseerde piano. Op onschuldige wijze beginnen asdeeltjes lichtjes te vallen. Na verloop van tijd daalt de donkere asregen exponentieel op de muzikant en zijn instrument neer, waardoor het beeld en het geluid langzaam maar zeker transformeren. Het is een exploratie van de contrasterende werking tussen de gelukzaligheid van een bepaald moment, het toeslaan van een ramp en wat er overblijft.

MARS II, the vinyl is een editie van 300 kopieën, telkens genummerd en gesigneerd. De eerste 10 exemplaren bevatten The Volcano Prints, een gelimiteerde, genummerde en gesigneerde serie van 3 prints.

Het platenlabel Metaphon focust zich op het ontsluiten van verborgen schatten. Ze maken gebruik van bestaande archieven en onuitgebracht werk van opmerkelijke geluidsartiesten en Belgische componisten. Op vrijdag 16 maart 2018 werd de LP met de muziek van MARS II gereleased in Gouvernement in Gent.

Binnen de cyclus Verenigde Planeten spitst de MARS-reeks zich toe op de menselijke weerstand tegen grote fysieke krachten. De serie ving aan met IMAGES FOR MARS I, een videowerk waarin twee Belgische militairen langzaam naar elkaar toe buigen, de voeten in een laag beton. Het tweede luik in de MARS-reeks vertrekt vanuit het catastrofe-denken. De muzikale performance MARS II onderzoekt de impact van een asregen op muziek en op de pianist die de muziek voortbrengt. In het videowerk IMAGES FOR MARS II onderzoekt de kunstenaar de impact van een ramp op het menselijk lichaam.We zien mensen in een staat van zorgeloosheid, totdat een duistere asregen op hen neerdaalt, waardoor hun idylle verandert in een catastrofe. Of hoe een zaligmakend moment verglijdt tot een beeld van verkoolde lichamen op een stuk verschroeide aarde.

Van Welden liet zich inspireren door beelden van de archeologische vondsten van Pompeii en Herculaneum, die letterlijk tonen welke houdingen de lichamen op het moment van de ramp aannamen. Na de uitbarsting van de Vesuvius, omsloot de as de slachtoffers. Op termijn vergingen de lichamen en werd de as eromheen hard, zo ontstonden er holtes. De Italiaanse archeoloog Giuseppe Fiorelli vulde de holtes met gips, en creëerde zo een heel precies beeld van de slachtoffers van de natuurramp. Ze doen denken aan de Europese middeleeuwse grafkunst. Slapende schoonheden en getormenteerde lichamen die de Eros en de Thanatos van onze relatie met het einde weerspiegelen.

IMAGES FOR MARS I is een videowerk waarin twee militairen langzaam naar elkaar toe buigen, de voeten in een laag beton. Gedurende 24 minuten vallen ze langzaam in elkaar, nauwelijks waarneembaar met het blote oog.

In A Fall ensceneert Karl van Welden een rampscenario voor één object. Op een platenspeler in een afgesloten ruimte draait een vinylplaat. Langzaam daalt een asregen neer. Geleidelijk wordt het beeld donkergrijs, tot muziek en beweging stokken. Wat rest is een broos, functieloos object in een monochroom landschap. A Fall ontstond vanuit Van Weldens fascinatie voor vulkanen en de gevolgen van een uitbarsting. De installatie bevraagt onze ambigue verhouding tegenover dreigende rampspoed: ons (on)geloof in catastrofes, onze fascinatie voor verval. Een memento mori.

In de interventie en video-diptiek Homo Bulla verschijnt een zeepbel op onregelmatige momenten, zwevend door Venetië en Hong Kong tijdens de Biennale en Art Basel Hong Kong. Een kleine, fragiele en ongrijpbare gebeurtenis roept in dit alledaagse leven een poëtisch beeld op. Wanneer het verdwijnt, blijft enkel nog rook over. Homo bulla is een uitdrukking die voor het eerst werd gebruikt door de Romeinse auteur Marcus Terentius Varro, en werd later onderdeel van de vanitas-traditie. Het symboliseerde de kwetsbaarheid en de vergankelijkheid van het leven.

Homo Bulla was eerder te zien bij mariondecannière galerie (Antwerpen, 2018) en Beyond the Black Box (Amsterdam, 2019).

Ayiti, eiland van bergen, waar de Tainos, Arawaks, Marien, Magua, Maguana, Xaragua en vele anderen samenleefden toen christopher columbus in 1492 voet aan wal zette. Zijn komst markeerde het begin van de genocide, het brutale extractivisme van vele gebieden van Abya Yala en de transatlantische slavenhandel van Afrikaanse personen. Meer dan 500 jaar heeft dit europees gedefineerde Amerika stand gehouden. Te midden van de vele en aanhoudende opstanden werd één dansbijeenkomst berucht: een congres, Vodou-ceremonie en oorlogsraad bijeengeroepen door een Afrikaanse priesteres. Deze dansbijeenkomst ontketende uiteindelijk de glorieuze en triomfantelijke Haïtaanse Revolutie in 1791. Tot op vandaag is deze Revolutie nog afwezig in de politieke verbeelding van hen die strijden voor een wereld waar vele werelden een plek hebben.

Cecilia Lisa Eliceche en Leandro Nerefuh willen leren van Haïti met betrekking tot de anti-koloniale weerstand in de vorm van dans en cultivering. Men is niemand zonder de anderen. Samen met vele uitstekende medewerkers maken ze een werk tere ere van Ayiti, zijn rijkdom, zijn dansen en zijn goddelijke inwoners. Een eerbetoon aan het eiland in de vorm van een dansgedicht, dat in de diepe wateren van het Caraïbisch gebied duikt. Abismus invocatia Abismus.

MARS II is een poëtisch relaas over de impact van catastrofes. Ecologische rampen, economische crisissen en terroristische aanvallen lijken ons tegenwoordig voortdurend boven het hoofd te hangen. De hedendaagse westerse samenleving wordt wel eens omschreven als een ‘risicomaatschappij’: volkomen in de ban van gevaar, organiseert ze zich in grote mate om risico’s te voorkomen. Hebben we als mensheid nood aan dergelijke verhalen, zoals een kind geniet van een griezelig sprookje? Onze focus op een bepaalde dreiging activeert ons immers ook: de angst voor een mogelijke ramp maakt ons gedreven om die met alle middelen af te wenden. In die zin is elk apocalyptisch scenario, hoe waarschijnlijk of onwaarschijnlijk ook, een soort seculier ‘memento mori’ – een herinnering aan onze sterfelijkheid.

Karl Van Welden werkt in deze performance met de impact van een asregen op de muziek en performance van pianist Frederik Croene. Op onschuldige wijze beginnen asdeeltjes lichtjes te vallen. Na verloop van tijd daalt de donkere asregen exponentieel op de muzikant en zijn instrument neer, waardoor het beeld en het geluid langzaam maar zeker transformeren.

MARS II maakt deel uit van een ruimere MARS-reeks. Die spitst zich toe op de menselijke weerstand tegen grote fysieke krachten. Een eerste luik van deze reeks bestond uit het videowerk IMAGES FOR MARS I, waarin twee militairen langzaam naar elkaar toe buigen, de voeten in een laag beton.

SATURN is een reeks van performance-installaties die zich toespitst op het hedendaagse landschap. Thema’s als ruimtelijkheid, afstand, intimiteit, oneindigheid, controle en macht worden uitgediept in zorgvuldig gecomponeerde panorama’s op de weidse omgeving. Een cirkel van acht monolithisch ogende observatiepunten biedt de toeschouwer vanop een heuveltop of dak een panoptisch uitzicht op zijn leefwereld. Een lens zoomt in op details in het tableau en gidst de blik naar geïsoleerde figuren in de verte. In een atmosfeer van melancholie en vage dreiging trachten ze zich via kleine handelingen in te schrijven in de wereld. Begeleid door een individuele soundtrack schept de bezoeker in de bevreemdende verhouding van afstand en intimiteit zijn eigen tijd. En creëert hij al kijkend een dieptezicht op het landschap, als bemiddelaar tussen handelingen op mensenmaat en hun kosmische dimensies.

Als in situ-installatie verhoudt SATURN zich tot verschillende omgevingen. SATURN I – Landscape exploreert de beeldkracht van het natuurlandschap en wordt parallell ontwikkeld met SATURN II – Cityscape, een installatie die het stadslandschap belicht. SATURN III – Townscape ten slotte focust op het overgangsgebied tussen beide, waar gecultiveerde natuur en verspreide bebouwing elkaar wederzijds bepalen.