Dounia Mahammed

Dounia Mahammed gaat in Panic & other Attacks op zoek naar recepten die ons kunnen redden in moeilijke situaties. Op haar eigen springerig-beweeglijke wijze laat ze haar gedachten gaan over de vraag : wat te doen? Wat te doen als je terecht komt in een sneeuwlawine? Wat te doen als je aangevallen wordt door een ijsbeer? En is dat wel de juiste vraag? Is de vraag niet eerder: wat te doen zodat we op onze hoede moeten blijven voor de aanval van een ijsbeer? 

Samen willen Alan Van Rompuy (azertyklavierwerke, vieze meisje) en Dounia Mahammed een bewogen-muziek-en-tekst-werk maken dat ergens tussen een optreden en een voorstelling zweeft. In 2017 werkten zij voor het eerst samen in de voorstelling w a t e r w a s w a s s e r.

GNAB◊RRETN¡ is een experiment in communicatie. Een concert over vinden en verliezen dat je je herinnert, maar dat nooit plaatsvond. Twee ontheemde wezens die zichzelf/alles voortdurend bij elkaar rapen. Een warme sciencefiction op zoek naar connectie in vervreemding. Alan Van Rompuy en Dounia Mahammed deden onderzoek naar geluidsoverlast (voor zowel mens als dier), patronen, selectieve doofheid, gewenning en ruis in verhouding tot stilte: iets dat ophoudt met bestaan, de (na-)galm, echo, her-innering van iets dat voorbij is, waardoor het voelbaarder of hoorbaarder is dan toen het nog bestond.

Ieder met hun eigen achtergrond willen ze muziek, tekst en beweging in elkaar laten overlopen, gevolg laten zijn van elkaar, in een andere context plaatsen: beweging brengt geluid, herhaling wordt ritme, woord is klank, klank wordt gevoel(d).

In een speelse (de)constructie van verschillende talen gaan ze op zoek naar betekenis en onzin, naar abstractie en taal schommelend tussen het verstaanbare en het enkel voelbare.

Dit project heette voordien GALM (werktitel).

Ik denk vragen te stellen, maar de vragen stellen mij.

Een verwonderde voorstelling over het zelf en het andere.
Over zoeken naar verbinding tussen de dingen.
Over samen zijn of samen niet zijn.
Een voorstelling van gedachten.
Vrolijke, wilde, vragende, bange, korte en langere gedachten.

Salut Copain is de eerste monoloog van de jonge theatermaakster Dounia Mahammed. De tekst is geïnspireerd op het werk van de Russische absurdistische schrijver Daniil Charms en de Amerikaanse auteur Paul Auster. Mahammeds tekst en spel getuigen van een bijzondere gevoeligheid voor taal, humor en beeldend denken. Schipperend tussen vertwijfeling en verwondering, zet ze de taal in als medium om op de scène te filosoferen, dromen, tekenen, wankelen en bevragen. Een virtuoos spel over identiteit en verschil.

Met Salut Copain studeerde Mahammed af aan de afdeling Drama van het KASK in Gent. In 2015 won ze er de Horlait-Dapsens Prijs mee, en in de zomer van 2016 de SABAM Jongtheaterschrijfprijs op Theater aan Zee in Oostende. In 2017 werd de solo geselecteerd voor Circuit X, dat beloftevolle jonge makers de kans biedt om hun werk te tonen in cultuurcentra in Vlaanderen en Nederland.

De voorstelling reisde naar Gouvernement (Gent), Theater aan Zee (Oostende), C-Mine (Genk), DE Studio (Antwerpen), Recyclart (Brussel), Vooruit (Gent), Theaterfestival Boulevard (‘s-Hertogenbosch) en de Beursschouwburg (Het Theaterfestival / Circuit X, Brussel), en gaat opnieuw op tournee in België en Nederland van februari tot april 2018.

Uit het juryrapport van het KASK: “Dounia is een mooie, ontwapenende en gevoelige actrice. Het is uitzonderlijk dat iemand een solo kan brengen die de hele ruimte vult. Het is bijzonder hoe Dounia als actrice in de voorstelling een dialoog met zichzelf voert, niet alleen op het vlak van spel en dramaturgie maar ook met zichzelf als speelster. (…) Ze heeft een perfecte toon gevonden om de subversieve geest van Charms te vatten en trekt dat door in heel precies, lichamelijk spel. (…) Ook de tekst maakt indruk, pakkend en vol humor.”

Uit het juryrapport van Theater aan Zee: “Salut Copain is een intrigerende monoloog over de mogelijkheid en onmogelijkheid iets gezegd te krijgen. We zien een vrouw op zoek naar houvast. Ze wil ergens de vinger opleggen, maar het ontglipt haar telkens. Dat levert een vertwijfelde zoektocht op, waarbij ze voortdurend wordt afgeleid door haar eigen denken. De grilligheid van de fantasie, de muzikaliteit van de tekst en het bizarre bewegingspatroon smelten samen in een voorstelling, die tegelijkertijd fragiel en krachtig weet te zijn en de toeschouwer voortdurend meeneemt. Het geheel ademt generositeit uit. De actrice dwarrelt als een licht blaadje door de ruimte heen maar heeft duidelijk een stevig fundament. De fascinaties die aan de basis van de tekst liggen worden op een zeer persoonlijke manier verwerkt en resulteren in een eigenzinnige en originele voorstelling.”

In w a t e r w a s w a s s e r geeft theatermaker Dounia Mahammed je een inkijk in haar gedachtewereld. Haar ingenieuze tekst is even lichtvoetig als diepzinnig en voert je mee langs levensvragen, dagelijkse beslommeringen, rijmpjes en absurde zijwegen. De improvisaties van pianist Alan Van Rompuy maken van de solo een levendige dialoog. w a t e r w a s w a s s e r is een grillige, poëtische voorstelling die je pijnlijk én vrolijk bewust maakt van de vloeibaarheid van het leven.

De viertalige tekst zit vol dubbele bodems, woordgrapjes en ongerijmdheden. Door haar virtuoze omgang met taal, klank en ritme maakt ze het banale bijzonder en het vastgeroeste weer liquide. Mahammed vertelt vanuit socratisch perspectief: ‘I don’t know’ keert telkens terug. Want enkel door taal en werkelijkheid als één groot raadsel te beschouwen, kan ze je als een charismatische Alice meetronen naar haar wonderland. Straf spul.

De Standaard (*****)