Andros Zins-Browne

The art of storytelling is reaching its end because the epic side of truth, wisdom, is dying out. At the same time it is now possible to see a new beauty in what is vanishing.

Walter Benjamin, The Storyteller

Op welk punt in de geschiedenis werd het gebruik van verhalen precies onpopulair, of meer nog, on-cool? De historische avant-garde van de dans verwierp fictie als een apparaat dat de toeschouwers afleidde van de realiteit, van de materialiteit van het lichaam, van nieuwe manieren van ervaren. Verhalen waren niet langer aanvaardbaar, en hun status in dans en performance vandaag blijft op z’n minst twijfelachtig. Maar gooiden we het kind niet weg met het badwater? Hoe zou storytelling ons vandaag in staat kunnen stellen om om te gaan met de complexiteit van ons bestaan? Met deze vragen in het achterhoofd creëert choreograaf Andros Zins-Browne momenteel een nieuwe performance, The Lac of Signs, in een poging om op een hedendaagse manier het verhaal van Het Zwanenmeer (Le Lac des Cygnes) te hervertellen.

Als een boek bestaat uit verschillende stemmen, hoe zou een dansend lichaam dan spreken? Hoe kan dans als tekensysteem met zijn eigen sterktes en beperkingen zich verhouden tot de literaire complexiteit die de moderne literatuur de laatste decennia introduceerde? Door de verhaallijnen te verveelvoudigen en de vertellers te herleiden tot één lichaam, herinterpreteert The Lac of Signs het verhalend klassiek ballet. Aan de hand van een libretto dat vorm krijgt door onwetende vertellers, alternatieve karakters en misleidende google searches proberen Zins-Browne en Chrysa Parkinson het verhaal van het Zwanenmeer te vertellen. Maar in die zoektocht blijft het oorspronkelijke verhaal als en voortdurende onbekende slechts impliciet aanwezig. Het eindresultaat krijgt de vorm van een holografische installatie van een sprekend fysiek lichaam, dat langzaam verdwijnt in zijn virtuele tegenhanger.

De jonge Franse danser en choreograaf Etienne Guilloteau liet na zijn studies aan P.A.R.T.S. een sterke indruk na met het ingetogen, strak gechoreografeerde duet ‘skènè’. In La Magnificenza lijkt hij die bladzijde om te draaien om te komen tot een ongedwongenheid, een choreografie zonder leidende dramaturgie die de onbevangen blik van de kijker alle ruimte laat voor wat het moment zelf te bieden heeft. Guilloteau zoekt naar een danstaal die vreemd en onbegrijpelijk is, die loskomt van elke betekenis maar die andere essentiële bewegingskwaliteiten naar voor duwt: ritme, nuance, muzikaliteit, kleur…

La Maginificenza is een duet met twee mannen, een rapsodie, een collage, en aaneenschakeling van krachten en momenten.

Gilles Deleuze haalt het voorbeeld aan van een kind in het donker dat zichzelf troost door in een adem te zingen en zijn bewegingen naar dit lied te coördineren. In Skènè portretteren Etienne Guilloteau en Claire Croizé op dezelfde manier twee mensen die hun weg moeten vinden in de chaos en lege ruimte van het podium. Het gevoel van verlatenheid dat wordt opgeroepen wanneer Croizé alleen op het podium begint, blijft bij ons, zelfs wanneer Etienne Guilloteau zich bij haar voegt, vergezeld van de klanken van een pianoconcert van Mozart. Hun bewegingen volgen de muziek op een bijna automatische manier, maar zonder contact. Ondanks de unisono van de twee dansers, is er geen directe communicatie. Skènè laat ons zien dat we altijd alleen in het donker blijven.

Uit de laatste lichting afgestudeerden aan P.A.R.T.S. trad Guilloteau op de voorgrond met zijn eindwerk Love me two times, een solo waarin hij het geheugen thematiseert. Vertrokken van de idee om de resten te presenteren van een portret dat hij zelf nooit zag, is de voorstelling een opeenstapeling van ‘mogelijkheden’ geworden. Al kijkend schetst de toeschouwer zelf de contouren van dit personage waarvan het meest sprekend lichaamsdeel, het gezicht, zelden zichtbaar is.

“When I use my memory, I ask it to produce whatever it is that I wish to remember. Some things are produced immediately; some are forthcoming only after a delay, as though they were being brought out from some hiding places; spilling from the memory, thrusting themselves upon us when what wewant is something quite different, as much as to say: “Perhaps we are what we want to remember.”

Augustinus

Dido is een video installatie/performance. In april 2007 vroeg Monty in samenwerking met MHKA aan Claire Croizé om te werken rondom het thema “the aanwezigheid van afwezigheid”. Dit resulteerde in een video installatie/performance gebaseerd op het derde deel van Purcell’s opera Dido en Aeneas. Het werd gepresenteerd in de context van Kino Eye #7 – Evacuation.

In 2012 kreeg Andros Zins-Browne een creatieopdracht van Les Subsistances in Lyon, in het kader van de eerste editie van het festival Aire de Jeu. Hij werd gevraagd samen te werken met lokale muziekstudenten en een stuk te maken op muziek van de Amerikaanse componist David Lang. Hij koos voor Face So Pale (1992, 9’), een stuk voor zes piano’s dat opgebouwd is rond de eenvoudige ontwikkeling van een tremolo. Face So Pale bestaat uit een mix van live en playback piano en omvat drie herhalingen waarbij eerst één, daarna drie en uiteindelijk zes delen van het pianowerk te horen zijn. Dit wordt weerspiegeld in de structuur van de choreografie, die ingaat op accumulatie en feedback systemen.

Andros Zins-Browne: “I was curious how it was that accumulation of the same, changed a thing’s essential content. So the relationship between quantity and quality or property – we see this in all feedback systems, from a microphone and a speaker, to stampede crowds, to behaviors of the market – accumulation and interaction of the same, doesn’t just become ‘more’, but changes the thing itself. I was curious how a feedback system between bodies would work then.”

De erbarmelijke staat van de wereld waarin we leven en het gebrek aan ecologische moed in zijn thuisland zette de Amerikaan Andros Zins-Browne aan tot de creatie van The Host. Met in de hoofdrol de cowboy; hét Amerikaanse symbool bij uitstek van het individu dat zijn omgeving beheerst, gebruikt en controleert. Maar hoe lang kan deze vrijbuiter nog standhouden in een omgeving die steeds meer van hem vervreemdt? Een overdosis testosteron op boots voorzien van een vleugje slapstick maken van The Host een prettige tragedie over hoe we flink ons best doen om van onze planeet een post-apocalyptische omgeving te maken.

The Host ging in première in mei 2010 tijdens BUDA fresh in Kortrijk.

“This deconstruction of an image of manlihood turned this into one of the nicest evenings of Tanz im August.”

Sandra Luzin, Der Tagesspiegel, Berlin

“When the three cowboys set foot on stage in The Host do what cowboys have always done. They set to work, clean up and rip the floor out from under ornery nature in order to use that floor for the western dance of civilization. That is, until nature – in the form of gigantic inflatable air cushions created by the artist Stefan Demming － turns everything upside down again. This isn’t just an amusing pot-shot at masculine self-images. With The Host, the choreographer Andros Zins- Browne has created a stage installation full of slapstick humor and stoically born effort, in which a cowboy becomes Sisyphus and in all seriousness poses questions to what extent the world can be conquered. Andros Zins-Browne has found a clear aesthetic approach that negates any single, one-dimensional interpretation. It is rare that elements of dance and visual art come together in such an essential manner and develop their very own language of images.

Jury statement from the Goethe Institute Prize, Festival Impulse 201

“In its concreteness, [The Host] is a troubling image of the position of mankind.

Pieter T’Jonck (De Morgen)

“With his choreographic work, The Host ties Andros Zins-Browne to the works of Jérôme Bel and Xavier Le Roy and yet is different in several ways – in his search for the connection between visual art and dance, and in his serious investigation of folkloric dances.”

Tom Stromberg, Theater Festival Impulse

In Second Life verbeeldt Andros Zins-Browne de idee van een ideale gemeenschap in twee delen. Enerzijds wordt de virtuele wereld van online communities geschetst, zoals Second Life, anderzijs een soort futuristische pensioengemeenschap bevolkt door oudere amateurartiesten van 70 jaar en ouder.

De voorstelling vertrekt vanuit de overweging dat de utopieën uit de “echte” wereld (cruiseschepen, kunstmatige privé-eilanden, gesloten gemeenschappen) en die van de virtuele wereld, slingert tussen twee uitersten van een steeds wegebbende interface – waar de realiteit virtueler wordt, en het virtuele steeds reëler. Terwijl de eerste voornamelijk gericht is op ouderen, dankt de laatste zijn bestaan aan jonge gamers.

Neverland is een video die de professionele Michael Jackson-impersonator Christophe Lesquesne (Christ’Of) in beeld brengt als Michael Jackson. Christophe werd vrijwel toevallig een Jackson-impersonator. Na een imitatie voor vrienden op een feestje begonnen de uitnodigingen binnen te komen. Toen tien jaar later de schandalen rond Jackson bekend raakten, bleef de telefoon weer stil. Hij verloor zijn origineel, dat stopte met produceren. Maar Christophe stopte zelf niet. Door zijn virtuoze imitaties werd Christophe een soort spookachtig lichaam, meer reëel dan Jackson zelf.

Dit gegeven bracht Andros Zins-Browne ertoe om onderzoek te doen naar holografische projectoren. In Neverland ziet de toeschouwer een lichaam dat tegelijk echt en onecht is bewegen als een driedimensionaal beeld. Ogenschijnlijk levensecht, maar niet reëel. De video-installatie maakt namelijk gebruik van de negentiende-eeuwse techniek die bekend staat als Pepper’s Ghost. Maar de aanwezigheid van een levende persoon in de coulissen is vervangen door een geprojecteerd beeld, en er wordt geen gebruik gemaakt van een glasplaat, maar wel van flinterdun plastiek. Het effect is dat van een compleet autonoom, vrij bewegend, driedimensionaal beeld. Een hologram.

Jongerenbewegingen, contraculturele bewegingen en subculturele bewegingen hebben altijd een “anti” sfeer belichaamd. In deze sociale, politieke en culturele bewegingen zijn lichamen van botsing, reactie en vluchtigheid zeer kenmerkend. In een choreografie samengesteld uit netwerkpraktijken en peer-to-peer programmatie, bevraagt Limewire* het fenomeen van de tegenbeweging wanneer het kopiëren zijn voornaamste strategie wordt. Wat is de status van jongerenbewegingen die authenticiteit en kopie door elkaar gebruiken? Die corrumpeert en irriteert, maar nooit verloren gaat. Een beweging die nooit iets nieuws creëert, maar zich profileert als massabeweging door te reproduceren en zichzelf opnieuw samen te stellen.

rec • re • a • tion n

1. De verfrissing van lichaam en geest, voornamelijk bij leuke en aangename activiteiten.
2. ww- iets opnieuw creëren of reproducere

Wat is het verschil tussen leren en geprogrammeerd worden? Tussen doen en een programma uitvoeren? Tussen een lichaam en een interface? Tussen een sociale organisatie en een netwerk? Hoe zou een geprogrammeerd kinderlichaam zich gedragen? Welke prikkels zou dit lichaam zonder zintuigen produceren? Het kunstmatige kind zou een plausibiliteit of een sci-fi fantasie kunnen zijn. Het zou ook het poëtisch lichaam van een post-humanistisch sentiment kunnen zijn – hoe kunnen we doen en alleen doen zonder de noodzaak te voelen voor de consequenties? Hoe zou het anorganische lichaam geen beperking of klaagzang zijn, maar een andere nieuwsgierigheid, een ander veld van relaties en verbroken verbindingen?

Onze Olympische Spelen verbergen niet de waarheid van onze samenleving – het is de waarheid van onze samenleving die het feit verbergt dat er geen waarheid is. Onze Olympische Spelen zijn echt.

Ecclesiaste

Zoeklicht. Spotlicht. Aansprakelijk. Bekwaam. Ontdekt, geselecteerd, of schuldig.

Institutionele afgesloten ruimtes openen een wereld van mogelijke bestemmingen om naar toe te vluchten. Vrijheid bestaat domweg elders, buiten. Wij daarentegen, bevinden onszelf hier, terwijl we theater maken. Deze gesloten zwarte doos belooft alleen eindeloos veel mogelijke werelden en vluchtlijnen. Wat men hier nodig heeft is een plan om in te breken, of een codewoord, zoals ‘succes’.

Welke dynamiek zit er achter de constructie van ras?
En in welke context wordt die in gang gezet?

Atleet, dienaar, entertainer, performer, kampioen, slachtoffer, lichamen onder controle, agressieve lichamen, bewegend op de toppen van hun tenen, achteromkijkend, bewegend, bevend, gehaast, getemd door de media die hen in contact brengen met ‘ons’.

De komedies en tragedies van de populaire cultuur rusten op de mogelijkheid om deze rollen keer op keer in te wisselen: een poëtica van onophoudelijke bewegen tussen offensief en defensief.

Welcome To the Jungle is een installatievoorstelling geïnspireerd door het fenomeen van global weirding, een term waarmee klimaatdeskundigen de steeds moeilijker te voorspellen weersveranderingen benoemen. Op tocht doorheen een weids labyrint van spiegelfolie ontdek je een fragiel en sensueel ecosysteem waarin subtiele verschuivingen in licht, geluid en geur oncontroleerbare veranderingen teweeg brengen. Mistwolken, temperatuurschommelingen, wind en trillingen dompelen de bezoeker onder in een haast immateriële maar zintuiglijke jungle. In een choreografie van onverwachte invalshoeken doorkruis je een ruimte die vol is van zijn eigen leegte, een plek waar veel zichtbaar is, maar weinig betrouwbaar.

De jungle van spiegelfolie, een installatie ontworpen in samenwerking met beeldend kunstenaar Erki De Vries, wisselt voortdurend van gedaante. Ze balanceert op een wankele grens tussen wat een weerspiegelende oppervlakte lijkt te zijn, een open ruimte of een transparante barrière. Deze poëtische omgeving roept een ontregelde ruimte op, een atmosfeer die zich niet langer schikt naar de gekende natuurwetten en ons dagelijks oriëntatievermogen. Geuren ontworpen door Laurent-David Garnier, soundscapes samengesteld door Peter Lenaerts, waternevels, temperatuurschommelingen, wind en trillingen worden ingezet om de toeschouwer onder te dompelen in deze toestand van voortdurende verandering. De gelijkaardige aankleding van performers en publiek draagt nog verder bij tot de verwarring in dit doolhof, tussen passanten en bewoners, tussen lichamen en hun reflecties, tussen een ecosysteem in ontbinding en het verrijzen van een nieuwe habitat.