Claire Croizé

Gilles Deleuze haalt het voorbeeld aan van een kind in het donker dat zichzelf troost door in een adem te zingen en zijn bewegingen naar dit lied te coördineren. In Skènè portretteren Etienne Guilloteau en Claire Croizé op dezelfde manier twee mensen die hun weg moeten vinden in de chaos en lege ruimte van het podium. Het gevoel van verlatenheid dat wordt opgeroepen wanneer Croizé alleen op het podium begint, blijft bij ons, zelfs wanneer Etienne Guilloteau zich bij haar voegt, vergezeld van de klanken van een pianoconcert van Mozart. Hun bewegingen volgen de muziek op een bijna automatische manier, maar zonder contact. Ondanks de unisono van de twee dansers, is er geen directe communicatie. Skènè laat ons zien dat we altijd alleen in het donker blijven.

Ditmaal begon ze met zijn laatste stukken Gustave Mahler: Der Abschied van Das Lied von der Erde en het derde deel van de 9e symfonie, de Rondo-Burlesque. Het laatste deel van het stuk is in stilte. Wat Claire Croizé in het oeuvre van Mahler interesseert, is hoe de mens zich geconfronteerd voelt met de wereld, zijn eenzaamheid en eindeloosheid; een hymne tot leven uit de eenzaamheid, het verlangen naar een dialoog en het zoeken naar het absolute. De muziek creëert de ruimte, het suggereert plaatsen, verleden momenten, gedachten, gevoelens en emoties. Het is een echte mise-en-scène van emoties. Het schrijven is romaans, gevuld met verlangens en twijfels.

The Farewell berust op een dialoog tussen de drie toneelelementen dans, muziek en licht – ontworpen door Jan Maertens -, en wil onderzoeken hoe deze elkaar wederzijds interpreteren, convergeren en divergeren. Elke vorm moet zijn eigen ruimte en vrijheid vinden om te bestaan door en voor zichzelf en zijn eigen eenzaamheid ervaren. De dramaturgie van The Farewell speelt zich af op de muzikale compositie. Croizé wil het romantische en dramatische aspect, de emotionele inhoud voorzetten en tegelijkertijd de mogelijkheid creëren voor het publiek om hun eigen verhalen te identificeren en te maken.

De jonge P.A.R.T.S.-laureate Claire Croizé werd door de Franse pers omschreven als één van dé revelaties van Parts@Paris in 2001. Haar eerste solocreatie Blowing Up (2002) was een hoogtepunt van Monty’s Junge Hundefestival 2002. Het is een vertaling van Croizé’s koppig zoeken naar een eigen danstaal. Ze wordt gefascineerd door de schoonheid die kan voortvloeien uit de kwetsbaarheid van het menselijk lichaam. Blowing up is een bijzonder pure en gedurfde voorstelling van een jonge choreografe: alleen en kwetsbaar op de scène, alleen met haar eigen lichaam en met de zwaartekracht.

Dido is een video installatie/performance. In april 2007 vroeg Monty in samenwerking met MHKA aan Claire Croizé om te werken rondom het thema “the aanwezigheid van afwezigheid”. Dit resulteerde in een video installatie/performance gebaseerd op het derde deel van Purcell’s opera Dido en Aeneas. Het werd gepresenteerd in de context van Kino Eye #7 – Evacuation.

1. Een opzichtige weergave van zijn, dat niet natuurlijk is; om een gevoel te veinzen.
2. Om iets te bereiken door een fysieke verandering; aanraken
3. Om iets in een bepaalde vorm te hebben of op te nemen.

Affect betekent ook: de indruk van elementaire aantrekking of afstoting die aan de basis ligt van affectiviteit (emoties, gevoelens, passies, etc.)

Affected is een voorstelling over de identiteit van drie vrouwen die geconfronteerd worden met het gevoel van hun eigen eindigheid terwijl ze met hun eenzaamheid in aanraking worden gebracht. Claire Croizé gebruikt het woor d eindigheid als een uitdrukking van alles wat vluchtig is, van verlies en uitsterven. De dans richt zich met name op de overgangsriten die die verschillende levensfases bekrachtigen: van kindertijd tot de herfst (verlies van onschuld, teleurstellingen); en dan de overgang van herfst en toekomst (visualiseren van de eigen ouderdom en dood). Haar benadering van de choreografie is puur fysiek. Ze is niet op zoek naar realisme. Integendeel, Claire Croizé wil een gevoel van affectie behouden, dat het gebrek aan naturalisme in de manier van handelen vertoont.

Il y a un tragique quotidien qui est bien plus réel, bien plus profond et bien plus conforme à notre être véritable que les tragiques des grandes aventures. Il est facile de le sentir, mais il n’est pas aisé de le montrer, parce que ce tragique essentiel n’est pas simplement matériel ou psychologique.

M. Maeterlinck