Sandy Williams

In de laatste aflevering keert Flatman terug huiswaarts… Door een soort van onsterfelijkheid te overwinnen heeft hij nog niet de realiteit overwonnen, dus de klus is nog niet geklaard. Hij moet nog steeds bewijzen dat er in Flatland nog andere werelden bestaan. Hij heeft nog steeds die continuïteit nodig, loops zijn niet voldoende. Wetende dat het principe van de realiteitsmachine en die van het spektakel gelijklopen bouwt hij aan een perfecte machine van simultane dimensies, de “feiten machine”.

Flatland III is de meeste platte voorstellingen van de trilogie, een zappend spektakel van ruis, statisch en nieuws.

Flatland II (To be is to be seen) is de tweede aflevering van de trilogie dat het tragische verhaal van Flatman vertelt die op een dag ontdekt dat hij een dimensie mist. In dit tweede deel vindt Flatman een “perfecte” strategie uit om de 3D wereld te behouden. Hij organiseert een uitstap naar de wereld van illusie en terrorisme en nodigt ons uit om deel te nemen.

Flatman ontdekt dat de machine die de realiteit produceert dezelfde machine is die het spektakel voort brengt. Door die repetitie van beelden, cabaret en circus zorgt Flatman ervoor dat zijn publiek hem blijft aanschouwen en om die manier blijft hij in de “echte” 3D wereld, omringd door bewakingscamera’s, spiegels en real time projecties van hemzelf.

Voor even buigt de wereld opnieuw naar een parallelle constructie van diezelfde wereld.
De constructie of de illusionist en van de terrorist;
Theater is terrorisme en terrorisme wordt theater;
Beiden produceren fictie in real time.

Flatman bestrijdt onsterfelijkheid door middel van een ommeweg.
Flatland II is een multimedia en multifunctionele voorstelling, waar beeld, actie en geluid voortdurend ons rapporteren met verschillende mogelijke werkelijkheden/voorstellingen, die beiden hetzelfde zijn.

Flatland – Part I (Going up, not North) is het eerste deel van de drie episodes over het tragische verhaal van Flatman, die ontdekt dat de derde dimensie in zijn leven ontbreekt.

In het eerste deel volgen we Flatman en zijn gedachtegang door de twee dimensionale wereld totdat hij erachter komt dat het bestaan van drie dimensionaliteit mogelijk is als er toeschouwers naar hem kijken. Blij met de ontdekking, maar ongelukkig met de afhankelijkheid organiseert Flatman een strategie om zijn drie dimensionaliteit onsterfelijkheid te overwinnen.

Flatman – Part I is een multimediale performance waarbij brieven, beelden en kleine notities geprojecteerd worden op een boek van 3m x 4m, dat je kan lezen, horen en zien transformeren en bewegen naarmate het verhalen ontwikkelt.

Aan de horizon van de eenentwintigste eeuw doemt een ingrijpende gebeurtenis op die alle aspecten van het menselijk leven drastisch zal veranderen. De Singulariteit – of het tijdperk van de intelligente, zelfbewuste machines – luidt een nieuwe fase van de evolutie in. In een niet zo verre toekomst zal de snelheid en impact van de technologische veranderingen zo enorm zijn dat het menselijk leven er onherroepelijk door wordt veranderd. Dit tijdperk belooft een samensmelting van het biologische met het technologische: een wereld waarin we nog wel mens zijn maar waarin we onze organische roots tegelijk overstijgen. Al snel verdampt het onderscheid tussen mens en machine, tussen de fysische en virtuele werkelijkheid.

Maar als we allemaal geüpload en gedigitaliseerd, op maat aangepast en geüpgraded zijn, wat blijft er dan nog over van ons huidige zelf? Van het eenvoudige, het irrationele, het emotionele, het noodlijdende? Wat met onze lichamen van vlees en bloed die zijn uitgerust met een traag spraak- en taalvermogen, onze lichamen die moe worden en verslijten?

Everything Happens So Much speelt met de spanning tussen onze ruwe, gebrekkige en onaffe menselijke natuur en het zuivere potentieel van een volledig gedigitaliseerde toekomst. Een ruimte waarin lichamen en woorden, beweging en spraak samensmelten in de belofte van een toekomst die al ontegensprekelijk hier is.