Tarek Halaby

In het kielzog van de Zweedse cultband The Knife – of is het omgekeerd – bracht Tarek Halaby verschillende festivalweides aan het dansen met zijn Deep Aerobics voorprogramma voor The Habitual Show. Op het scherp van de snee tussen camp, fitness en volksopruiing.

http://www.theknife.net/

Tijdens de creatie van Performing for the first time bevond performanceartiest en choreograaf Tarek Halaby zich in een fase waarin hij nieuw materiaal wilde ontginnen, zonder dat dat moest uitmonden in een specifieke performance. Het resultaat is een serie die experimenteert met de vraag hoe werk te produceren. Elke performance bestaat uit een nieuwe selectie van materiaal dat voor het eerst aan een publiek wordt getoond, en het geheel wordt pas een performance eens er een publiek is dat toekijkt.

In zijn eerdere solo An attempt to understand… sprak Tarek niet alleen over hoe moeilijk het voor hem is om een voorstelling te maken, maar deed hij ook alsof de performance zelf was geïmproviseerd, terwijl eigenlijk alles vastlag. Worstelend met de vraag ‘wat het is om werk te maken, hoe maak ik werk, waarom maak ik werk…’, blijft hij ook in Performing for the first time op zoek naar manieren om zich een eigen identiteit te verwerven via de voorstelling. Ditmaal is iedere performance dus echter wel een improvisatie op basis van materiaal waarmee hij bezig is. Een getalenteerd performer, op zoek naar zijn artistieke zelf.

Actually, I am someone is een reeks van zestig portretten die zestig jaar bezetting verbeelden. Achtenveertig foto’s worden geprojecteerd, twaalf zijn afgedrukt. Het getal 48 staat voor het jaar 1948, ‘Al Nakba’ (catastrofe). In dat jaar werd een miljoen Palestijnen gedeporteerd, vond er een genocide plaats en werden honderden dorpen met de grond gelijk gemaakt.

De portretten van Palestijnen die leven onder Israëlische bezetting werden genomen op de Westelijke Jordaanoever in juli 2008. De reeks toont indringende en persoonlijke beelden van mensen die we meestal nooit te zien krijgen: niet de minderheid van fundamentalisten, ontvoerders, gijzelnemers, zelfmoordactivisten of agressors, bekend van het nieuws*, maar de meerderheid van de Palestijnen, gewone mensen die een normaal leven trachten te leiden.

Centraal in deze portretten staat de Palestijnse sjaal (‘hatta’ of ‘kiffeyeh’), een culturele traditie die symbool werd voor de identiteit en het verzet van dit onderdrukte volk. De portretten werden genomen in de stijl van pasfoto’s, eenvoudige zwart-wit ‘headshots’ die het individu direct identificeren. Vele Palestijnen worstelen met het begrip identiteit. Wat doe je met identiteit als je thuisland niet wordt erkend of het bestaan ervan door sommigen zelfs ontkend wordt? De paspoortfoto werd gekozen om te duiden op het feit dat vele Palestijnen die in vluchtelingenkampen leven niet eens een paspoort of gelijk welk identiteitsbewijs bezitten. Zij zijn inwoners van nergens.

Tenslotte zijn er de muren. In tegenstelling tot de cementen Apartheid van de Israëli’s, drukken deze portretmuren de hoop uit dat de dingen in de regio zullen veranderen. Het zijn muren met dromen over een normaal leven; muren die steun bieden van buitenaf in plaats van muren die de vrijheid van een onderdrukt volk aan banden leggen; muren die mensen verbinden in plaats van ze te scheiden; muren die niet met bulldozers kunnen worden neergehaald omdat ze bij elkaar gehouden worden door de gedachten van sympathisanten.

*De beschrijving komt uit het boek ‘Time Suspended’ van Herman Asselberghs, Els Opsomer en Pieter Van Bogaert

De creatie van Finally, I am no one is gebaseerd op Tarek Halaby’s eerste solo, An attempt to understand my socio-political disposition through artistic research on personal identity in relationship to the Palestinian-Israeli conflict, part one uit 2005. Zelf beschouwt Tarek zijn monoloog als een persoonlijk leerproces over de Palestijnse kwestie. Een persoonlijke zoektocht ook naar een eigen positie in heel dat verhaal.

Tarek geeft in zijn nieuwe voorstelling Finally, I am no one een stem aan de Palestijnen die leven in de bezette gebieden in Israël. Hij zoemt in op wat het betekent te moeten leven in een ommuurd ‘land’ en hoe dat een stempel drukt op het dagelijks bestaan. Tarek zoekt in de eerste plaats de confrontatie met zijn publiek op, in de hoop om op die manier een indruk na te laten die nog lang na de voorstelling nazindert.

Dit (intens ‘fake’) stuk dat (doet alsof het) gaat over het echte leven is een autobiografisch drama (gemaakt zonder enig benul van dramaturgie). De performers maken een portret van (onderontwikkelde) personages in een (verwarrende en ongestructureerde) verhaallijn die (nergens heengaat terwijl ze) zich blijft ontvouwen. My (awful) life with Ting-Yu is grappig en (niet zo) fysiek. Het brengt je aan het lachen (zonder te weten waarom) en aan het twijfelen (zou je opstaan en weggaan?).

Met An attempt to understand my socio-political disposition through artistic research on personal identity in relationship to the Palestinian-Israeli conflict, part one onderzoekt de Amerikaans-Palestijnse performer Tarek Halaby wat het betekent om Palestijnse roots te hebben zonder zelf direct in het Palestijnse conflict betrokken te zijn.

Op het kruispunt tussen performance en stand-up comedy worden de grenzen van de kunst en haar mogelijkheden om de wereld te redden bevraagd. In een relaas van persoonlijke fantasieën, ondernemingen en mislukkingen tekent zich een individu af dat gewrongen zit tussen het verlangen naar actieve impact en het onvermogen om zich genuanceerd te verhouden tot een sociopolitieke problematiek van dergelijke orde. Al kiemt er in de lucide omgang met dat besef voorzichtig hoop. Al was het maar omdat de verwarde zoektocht naar identiteit de kern kan worden van een vernieuwde eigenheid.