Etienne Guilloteau

De jonge Franse danser en choreograaf Etienne Guilloteau liet na zijn studies aan P.A.R.T.S. een sterke indruk na met het ingetogen, strak gechoreografeerde duet ‘skènè’. In La Magnificenza lijkt hij die bladzijde om te draaien om te komen tot een ongedwongenheid, een choreografie zonder leidende dramaturgie die de onbevangen blik van de kijker alle ruimte laat voor wat het moment zelf te bieden heeft. Guilloteau zoekt naar een danstaal die vreemd en onbegrijpelijk is, die loskomt van elke betekenis maar die andere essentiële bewegingskwaliteiten naar voor duwt: ritme, nuance, muzikaliteit, kleur…

La Maginificenza is een duet met twee mannen, een rapsodie, een collage, en aaneenschakeling van krachten en momenten.

Gilles Deleuze haalt het voorbeeld aan van een kind in het donker dat zichzelf troost door in een adem te zingen en zijn bewegingen naar dit lied te coördineren. In Skènè portretteren Etienne Guilloteau en Claire Croizé op dezelfde manier twee mensen die hun weg moeten vinden in de chaos en lege ruimte van het podium. Het gevoel van verlatenheid dat wordt opgeroepen wanneer Croizé alleen op het podium begint, blijft bij ons, zelfs wanneer Etienne Guilloteau zich bij haar voegt, vergezeld van de klanken van een pianoconcert van Mozart. Hun bewegingen volgen de muziek op een bijna automatische manier, maar zonder contact. Ondanks de unisono van de twee dansers, is er geen directe communicatie. Skènè laat ons zien dat we altijd alleen in het donker blijven.

Uit de laatste lichting afgestudeerden aan P.A.R.T.S. trad Guilloteau op de voorgrond met zijn eindwerk Love me two times, een solo waarin hij het geheugen thematiseert. Vertrokken van de idee om de resten te presenteren van een portret dat hij zelf nooit zag, is de voorstelling een opeenstapeling van ‘mogelijkheden’ geworden. Al kijkend schetst de toeschouwer zelf de contouren van dit personage waarvan het meest sprekend lichaamsdeel, het gezicht, zelden zichtbaar is.

“When I use my memory, I ask it to produce whatever it is that I wish to remember. Some things are produced immediately; some are forthcoming only after a delay, as though they were being brought out from some hiding places; spilling from the memory, thrusting themselves upon us when what wewant is something quite different, as much as to say: “Perhaps we are what we want to remember.”

Augustinus

Dido is een video installatie/performance. In april 2007 vroeg Monty in samenwerking met MHKA aan Claire Croizé om te werken rondom het thema “the aanwezigheid van afwezigheid”. Dit resulteerde in een video installatie/performance gebaseerd op het derde deel van Purcell’s opera Dido en Aeneas. Het werd gepresenteerd in de context van Kino Eye #7 – Evacuation.